اولين خواب

Mon, 21 May 2012 20:49:00 GMT

.خونه مامان اينا ! بوديم من و اميرعباس . اميرعباس خواب بود وقتي بيدار شد اولين جمله اين بود که بريم چوب شور بخريم . گفتم باشه بريم داشت حاضر مي شد ميگه : رو تخت ماماني اينا! بودم داشتم چوب شور مي خوردم بعد يه دفعه چوب شور بلند شد رفت

.گرفتيد ؟ خواب ديده بود . توي خواب داشته چوب شور ميخورده بعد که از خواب بيدار شده فکر کرده چوب شوره پا شده رفته . خيلي جالب بود برام تا حالا پيش نيومده بود خوابشو تعريف کنه

به سوم خردا نزديک ميشويم !

Wed, 16 May 2012 22:42:00 GMT

يادش بخير عيد سال 80 بود که به همراه خانواده ي دايي علي و دايي مهدي و بي بي و آقا بزرگ و اگه کسان ديگه اي هم بودن من يادم نيست رفتيم خرمشهر اول رفتيم مناطق جنگي بعدش هم رفتيم خونه ي خرابه ي آقابزرگ توخرمشهر خونه در اصل خرابه نبوده ولي بعد از حمله ي صدام ( خدا غذابشو زياد کنه ) اونجا تبديل به خرابه شد درخونه سالم بود ولي داخل که ميشدي آوارها رو که ميديدي سقف فرو ريخته کاغذاي پاره که وان حموم روپر کرده بودن حوض وسط حياط و بقيه ي قسمتاي خونه که با هيجان قدم ميزديم و دنبال کشف جاهاي تازه ي خونه ميگشتيم نميدونم چي باعث شد که اون سال بريم و يه سري به اون خونه بزنيم خونه اي که هر چند آوار شده بود ولي صفاي خاصي داشت کوچه اي که خونه توي اون بود منتهي ميشد به شط معلوم بوده که خونه ي خيلي باصفا و بزرگي بود وان توي حمام حوض وسط حياط اتاق هاي بزرگ و زياد راه پله اي که ما رو به سمت پشت بوم ميبرد و کاغذهاي پاره پوره که تو خونه پخش بودن هنوز نميدونم چرا تا اون موقع خونه رو نفروخته بودن و چه نيرويي اون جمع رو به اون خونه کشوند ولي يادمه خيلي خوش گذشت خيلي زياد ناهار خوردن تو اون خونه بعدش هم رفتن کنار شط و عکس گرفتن هميشه وقتي ياد اون خاطرات ميوفتم يه حس خوب مياد سراغم اون روز همه دور هم جمع شديم و يه روز به ياد موندني رقم خورد از اون جمع حالا دايي علي و آقابزرگ از بينمون رفتن اون خونه هم فروخته شد و من از اون سال تا حالا ديگه نرفتم خرمشهر . هر سال وقتي نزديک سوم خرداد ميشه ياد اون روز ميوفتم و هزار بار صدام رو لعنت ميکنم که اگه جنگ روشروع نکرده بود الان وضع مردم خوزستان و مهمتراز اون خرمشهر اينطور نبود آقابزرگ زمان قبل از جنگ تاجر بود مردم خرمشهر به واسطه ي شط و ماهيگيري و تجارت وضع خوبي داشتن امام جنگ همه چيزو خراب کرد از بين خرمشهري ها نميدونم چه تعداد بعد از جنگ برگشتن به شهرشون . با گذشت اين همه سال از جنگ مسئولين وقت نکردن يه سر برن خرمشهر و از نزديک با مشکلات مردم مواجه بشن و درددل اونا رو بشنون کوتاهي از کيه نميدونم ولي درست نيست خرمشهري که رزمنده ها با اون سختي از دست بعثي ها آزاد کردن الان يه گوشه ي نقشه رو گرفته که سالي يه روز يه اسمي ازش برده ميشه و تمام ميشه تا سال بعد اگه مسئولان امر بعد از جنگ امکاناتي که اين شهر قبل از جنگ در اختيارش بود رو به مردم بر مي گردوندن الان شهر به اين وضع نيوفتاده بود مردم خرمشهر و خوزستان لياقت داشتن امکانات خيلي بيشتر از اين رو دارن سختي ها و بيماري هاي جسمي و مخصوصا روحي که ساکنان اين استان در سالهاي جنگ متحمل شدن و هنوز ادامه داره کي ميخواد مديراي ما رو از خواب بيدار کنه نميدونم ولي اي کاش توجه به استان خوزستان و خرمشهر محدود به هفته ي دفاع مقدس و سوم خرداد نميشد و براي يادگارهاي جنگ و مردم سختي کشيده ي اين استان بيشتر ارزش قائل ميشديم .
پ ن : متن رو باز خواني نکردم مي خواستم همون حسي که موقع نوشتن داشتم روي متن بمونه و ويرايش نشه . اگه پراکنده گويي شده ببخشيد .

مينويسم ازجواني تابمانديادگاري درزمانهاي نه چندان دورپيري

اولين خواب

به سوم خردا نزديک ميشويم !